22:56

Eigenlijk dacht ik dat ik niets meer met deze weblog zou gaan doen, het was zoiets dat afgesloten zou worden samen met de middelbare. Waarom weet ik ook niet, maar het was zo.

Dit moest even omdat ik me alleen voel en het zat ben om afhankelijk te zijn van andere mensen. Het mag wel, maar ik wil me niet wanhopig voelen als ze er niet zijn.
Daarom dit.
Om ik.
Om weer te voelen wie ik ben.

Op een zaterdagavond

Ik heb  niet eens meer de energie om je te kunnen vertellen waarom je me alweer teleurgesteld hebt. Dat je dat uberhaupt hebt.

Tot maandag dan maar.

Flok en Wezel

Mijn dagboek is onbereikbaar (Esther slaapt op mijn kamer) dus nu ben ik hier weer heen gevlucht, voor het eerst sinds tijden.

Het doet me denken aan die korte tijd met secondlife, die verhalen van Elvith (de eerste, voor ze virtueel werd.) Tja, je zou kunnen zeggen; dit keer is het niet Vince. Het is gewoon zijn internet dat het niet doet en nu mis ik hem. En ik weet mijn god niet wat ik daarmee aan moet.

Er waren momenten dit weekend, toen ik bij hem was, dat ik niet eens wilde zoenen. Hij zei: 'Soms lijkt het alsof je er niet meer van geniet als ik je aanraak.' En hij had nog gelijk ook.
De geuren van hem die ik altijd fijn hadden gevonden waren verdwenen, het was vervelend als zijn adem te dicht in de buurt kwam. Laat staan zijn lippen. - Even weg van alles. Even niet jij.
Maar waarom niet?

Nu mis ik hem dus ik denk dat het wel weer goed zit. Hoewel er op zich nog steeds helemaal niets goed zit, want waar ik het de vorige keer over had is nog steeds een probleem. Ik ren er een beetje voor weg vandaag, geloof ik. Domweg gelukkig in de Dapperstraat, daar zit dan toch opeens wel iets in. Ik vraag me af of slimweg gelukkig uberhaupt wel bestaat.

Ik wil gewoon dat ik alles voor hem ben. Niet een stukje leven, niet een meisje dat hij kent. Zelfs het liefste meisje van de wereld is niet goed genoeg. Nee, het enigste meisje op een wereld vol met meisjes. Dat wil ik zijn.
Zoals ze in Big Fish zeiden: 'Voor je vader zijn er twee soorten vrouwen; zijn vrouw - en de rest.'
Dat is romantiek. Nee, nog veel meer dan dat. Zoiets is het begin maken om samen één te kunnen worden, wat dat ook in de praktijk mag betekenen. Maar zonder zoiets lukt het in ieder geval niet.

Ik wil zijn hand pakken en samen heel hard wegrennen, naar een plek met een huisje waar wij de wereld zijn.
- En dat je dan bij jezelf denkt; waarom leer je niet gewoon op die manier in deze wereld leven? Een beetje aanpassen, ja, natuurlijk, maar je kunt veel meer leven dan je nu doet.

Ik zou willen dat we weer zoals Flok en Wezel waren. 

Over eenzaamheid

Oké, stel. Je voelt je verbonden met anderen, en die verbontenis spreekt existentiële eenzaamheid tegen; hoewel ze er niet zijn, zijn ze er wel voor je. Altijd en overal.
Maar als je je rot voelt, ga je anderen dingen kwalijk nemen, waardoor je zelf die verbontenis verbreekt, en je dus eenzaam gaat voelen.

Iemand bezwaren?
Misschien de vraag: 'Moet zo'n band niet van twee kanten komen? Je kunt je niet verbinden met iemand zonder dat diegene zich met jou verbindt. En als jij niet wilt (omdat je je rot voelt) is het logisch; je voelt de band niet meer. Maar die ander nog wel, of niet? Terwijl de band er dus niet meer zal zijn. Die band is ook maar gebaseerd op het idee (wat niet per se hoeft te kloppen) dat die ander er voor je zal zijn, ook als hij er niet voor je is.
Ik begrijp het niet meer, of misschien begrijp ik te weinig van de kosmos.

Wat ook kan, is dat ik zelf nog nooit zo'n band gevoeld heb, alleen denk ze te voelen. Maar dat een echte band niet zomaar gebroken kan worden. Of alleen een hechte band?
Of alle banden zijn er nog wel, maar ik zie ze niet als ik me rot voel.

Altruïsme schijnt ervoor te zorgen dat je je meer verbonden voelt met iedereen. (En wat dat aan de rest heeft toe te voegen weet ik ook niet, behalve dat altruïsme alweer een uitvlucht voor alle ellende en opgeloste vraagstukken lijkt.)

Ik wil wegrennen en het hier later nog eens over hebben, maar ik weet dat ik dat niet moet doen. Nu confronteren, ook al slaat het helemaal nergens op. Later reflecteren we nog wel eens.

(En toen was ze gewoon weer gekwetst en boos en dacht ze, wat probeer ik echt met dit onzinne blog? Eenzaamheid is eenzaamheid en of je nu verbonden kunt raken met anderen of niet; jou overkomt het toch niet dus je blijft toch wel eenzaam. Niemand gaat je leven voor je leven, of proberen jou gelukkig te maken. Je moet het allemaal alleen doen en misschien is dat simpele feit wel genoeg bewijs voor het feit dat je eenzaam bent. (En dan wist ze ergens ook wel dat daar iets niet aan klopte, maar alles lijkt grijs, zo af en toe.) En al die zeurderige, zogenaamd-mooie woorden kwamen haar ook haar strot uit. En vooral de mensen die dachten te weten wat literatuur was en wat niet. Het was toch allemaal subjectief. De hele fucking wereld is subjectief, en dat is best zolang maar niemand doet alsof het allemaal wel objectief is. En wees eerlijk, wie doet dat niet? Het is van die met-de-pap-lepel-ingegoten onzin, alles waarheid. Kom op mensen, we begrijpen geen flikker van deze wereld en we begrijpen geen flikker van ons leven.
- Hoe kun je je in hemelsnaam verbonden voelen zonder dat anderen zich met jou verbonden voelen? Zoiets moet toch van twee fcking kanten komen? Verbondenheid is juist iets tussen twee personen, hoe kan een van hen dan niet weten dat het er is? Dan is het er toch gewoon niet meer? Crap crap crap.

En je wilt zo graag dat het wel zo is...Dat alles mooi is. Dat alles goed is. Dat alles klopt.)

Heb mij lief...

Om half 8 begint het: 'Ik ben nog huiswerk doen, nee, ik weet niet hoe lang het nog duurt.' Dus denk je, ik wacht wel. En je wacht en vergeet de tijd, en wacht en voelt de leegte en wacht en dan is het negen uur. En dan denk je bij jezelf, als ik van te voren geweten had dat ik zo moest wachten, was ik wel iets anders gaan doen. Hoe pijnlijk dan ook.

Ja, kut, there we go again. Ik vind het echt rot. Dat altijd als je denkt dat hij er nu zeker wel zal zijn, hij er toch niet is. En omgekeerd is het nooit zo, jij kan gemist worden.
Ik wil niet zo afhankelijk zijn van iemand, maar ik wil ook niet alleen leven. En ondertussen begin ik ervan overtuigd te raken dat dit dilemma me m'n hele leven wel zal blijven volgen. Wat erop neer komt dat ik aan anderen ga hecten, en zovaak teleurgesteld en gekwetst en achtergelaten ga worden. Maar ik geef toe, het zou allemaal mogen. Als er maar één iemand was die er altijd voor me is.

En hoewel je weet dat dat niet bestaat (of in ieder geval nu nog niet) blijf je er wel in geloven, of mischien alleen maar blindelings hopen. Tot het weer allemaal stuk is. Hart kapot, jij kapot. En tijd die te langzaam gaat en te veel is omdat geen enkele seconde nog iets waard lijkt, maar wel overleefd moet worden.
Tot je een nieuwe reden vindt voor nieuwe, valse hoop. En alles eventjes goed lijkt.
Dat zou ik de cycli van je leven noemen. En er is geen ontkomen aan. Existentiële eenzaamheid? Alles is eenzaamheid. Soms alleen wat beter verhuld door een bescherming tegen de onverdragelijkheid.

En dat alleen maar omdat iemand langer huiswerk maakt dan je dacht. Of misschien geeft dat ook wel aan dat er nog wel meer aan de hand is dan alleen dat. Geloof me, ijsbergen zijn overal. (Zou ik later mezelf nog begrijpen? Titanic, als hint.)
Of ik neig gewoon naar een gevoel van absolute eenzaamheid als ik me rot of teleurgesteld voel. Maar kom op, zo'n afwijking ontwikkel je toch niet zomaar? Ik denk echt dat er uiteindelijk alleen maar eenzmaaheid is, alleen kan ik dat meestal niet geloven. Tot de feiten keihard onder m'n neus worden gedrukt. Die ik daarna weer vergeet, om opnieuw te kunnen geloven in iets mooiers dan dit.

Ik geef toe, misschien is er ook wel iets mooiers. Maar ik heb het nog niet gevonden. Alles wat nu niet eenzaam voelt is een illusie.

(En toch fluistert ze altijd weer: 'Maar je kunt je toch verbonden voelen met anderen?')

Ik heb je lief.

Dankbaarheid was opeens een manier geworden om de nostalgie te kunnen dragen, om het missen te dragen. De leegte niet meer leeg te vullen.

Het gebeurde die dinsdag na Rawforce bij Pasen, toen ik in aan de ronde tafel in de mediatheek zat en hem miste. En ik zag de mensen die ik kende achter hun computers zitten, verzonken in herkansingen die ik niet kon leren omdat ik verdrietig terugdacht aan dat ik 24 uur geleden bij hem was...
En opeens - (some things are still harsh) - dacht ik, ik ben zo blij dat ik - in tegenstelling tot de computerende eenlingen - wel zulke mooie herinneringen heb om nu over na te mogen denken. Dat mijn paasweekend zo zo geweldig was. En toen was er alleen nog dankbaarheid en vrolijkheid. Een kleine schat die alleen ik kende, het geluk een mooie tijd gehad te mogen hebben.

Bij A Hero Comes Home was het er ook weer. Niet meer die leegte, maar dankjewel lieve alles dat ik zo'n hechte band met Robert heb mogen hebben. Voor alle tijden die we samen beleefd hebben, voor de dagen waarop ik leefde om 's avonds met hem te kunnen praten. Voor zijn vertrouwen in mij, voor de verbondenis die je kunt hebben zonder verliefd te zijn. Voor zo'n, zo'n speciale vriendschap. En plotseling is het dragelijk dat we nu niet meer zo zijn. Zolang we de tijd dat we wel zo waren maar in ons hart dragen.
Ik heb het lief, zo lief.

Even tussendoor

Dit gaat eigenlijk ook praktisch alleen maar over mijn ellende.

Weg

Ik weet het allemaal niet. De zorgen over m'n gezondheid gaan de hele tijd heen en weer, net als het gelukkig-zijn. In ieder geval zit het wel weer goed met Rawforce geloof ik. En ik voelde me oké genoeg om braaf aan de schoolkrant te werken... Verder nog wat dankjewelhartjes gemaakt, zelfs samen met Els en dat maakte het zoveel leuker.

Maar toch mis ik het nog steeds, het gevoel dat je leeft. Ik dacht eerst dat ik het nooit voelde omdat ik er niet mee bezig was, maar zelfs als je bewust kiest je vaker zo te voelen, is het nog behoorlijk moeilijk. Ik heb het echt geprobeerd, maar het lukt gewoon niet zo makkelijk. Volgens mij kan het sowieso niet als ik alleen ben, dus dat sluit nogal veel uit. Maar verder? Laat opblijven helpt, bepaalde muziek helpt. En verder is het één diep gat, een onbekend land waar geen kaart van bestaat.
Ik weet ook helemaal niets meer... Of nee, ik heb nooit iets geweten, waarschijnlijk. Alleen valt dat nu pas echt op. Zoiets. Maar ook die weet ik eigenlijk niet. Laat ook maar.

Alleen-zijn

Reddingspoging in the chaos. Ik ben bang dat iedereen, ook Ster, Els en Rawforce, me laat vallen als ik ze echt nodig heb, zoals wanneer ik een chronische ziekte zou krijgen. Dat ze er niet voor me zullen zijn wanneer ik echt hulp nodig heb en het zelf niet meer alleen aankan.

En ik moet meer uit mijn leven halen, meer genieten. Ook niet tot in de eeuwigheid blijven denken; later, later ga ik leven. Niet later. Nu. Right here, right now.

Kut hè, dat is het echt. Het gevoel dat ze er niet voor me zullen zijn. Maar wat kan ik er in hemelsnaam aan veranderen? Je weet nooit helemaal of ze er voor je zullen zijn tot de ellende toeslaat, maar dat heb ik er niet voor over. Maar hoe weet je het dan zeker? Kan ik het wel zeker weten, of is het gewoon echt waar dat ze me zullen laten vallen? En hoe ga ik dan door het leven? Ik kan niet zonder, ik wil niet voor mezelf leven.
Hoe weet je het? Mensen zeggen en denken al zo vaak anders dan ze uiteindelijk zullen doen.

Het voelt alsof ik de kern ben kwijtgeraakt.
Ik ben zo afhankelijk. Ik zou instorten als ik zeker zou weten dat ze er niet voor me zouden zijn. Misschien ben ik sterk of wat dan ook, maar ik kan het niet helemaal zelf. Niet alles. Lang niet alles.

Steun me... alsjeblieft.

Gevecht

Ik heb heel maart al van die dagen dat ik de hele dag alleen thuis zit, en me afvraag hoe ik in hemelsnaam de hele dag ga doorstaan. Het is niet zomaar wachten tot de tijd verstrijkt. Het is een gevecht, elke keer. Een gevecht om niet ongelukkig te zijn, om te doen wat er gedaan moet worden. Om dóór te gaan, niet in te zakken, en alles terwijl de wereld er zo min mogelijk van mag weten.
Laat dit toch alsjullieblieft de laatste van die dagen zijn.

De leegte was mooier zonder zorgen

Ik schrijf dit om de leegte van de tijd op te vullen. Nog 55 minuten en dan mag ik Snow Angels kijken van mezelf, zodat ik als ie afgelopen is meteen kan slapen en geen tijd meer heb om op te moeten vullen. Ik voel me slecht. Gewoon te veel zorgen, vooral over Nederlands mondeling. En in combinatie met die altijd-al-heersende druk van die toelating, en nu ook dat kamers zoeken, is het gewoon even te veel voor me. Ik voel me alsof ik het allemaal niet aan kan. En ergens denk ik juist dat ik me er wel, goed of minder goed, doorheen ga slaan, omdat ik me al door meer van dit soort dingen heengeslagen heb. Maar dat lijkt geen invloed te hebben op de angst. En ook al komt het uiteindelijk goed, ik heb geen zin - maar dan ook echt geen zin - in de tijd tot het goedgekomen is. In ieder geval niet wat betreft mondelingen.

En juist door al die dingen is het zo rot dat Rawforce niet kon komen vandaag. Hij had het allemaal heel even kunnen laten verdwijnen, misschien zelfs langer dan het moment dat we praatten. Gewoon wat erkenning, gewoon wat liefde. Dat kan de wereld al een stuk mooier maken. En des te ondragelijker is de eenzaamheid.

Ja, ik denk wel dat dit de ergste SE-week was. Maar als ik erover nadenk, bestond elke SE-week uit momenten van vrijheid en geluk, en momenten van stress. Achteraf vergeet ik vaak hoe rot ik me voelde tijdens. Maar ik denk niet dat ik dat dit keer makkelijk ga kunnen.
Het hoeft ook niet, des te blijer kan ik straks zijn dat ik het gehad heb. Dat ik nooit, nooit nooit nooit meer een betoog hoef te doen voor Nederlands.

Dit is Die Wendung, dacht ik deze week, ik denk vrijdag. Het begint allemaal langzaam te veranderen, er gaat een einde komen aan mijn jeugd. Van het meisje dat iemand wil zijn, ga ik beginnen het meisje te worden dat ze wil zijn. De tijd van alleen maar dromen heeft lang genoeg geduurd; binnenkort, of misschien nu al, gaat de periode beginnen waarin ik het echt moet gaan doen. Het waar maken of niet. Ervoor gaan of niet. Opgeven of doorzetten.
En natuurlijk is het niet van de ene op de andere dag anders, ik denk dat het einde van de zomervakantie ongeveer het einde van het grensvlak gaat zijn. Grensvlak, want in de natuur zijn nooit duidelijke grenzen, alles loopt geleidelijk in elkaar over. En gelukkig maar, want dat is me nu al stressvol genoeg. En ik wil ook oude dingen niet zomaar opeens kwijt zijn.
Alleen Rawforce, die zou wel vanaf morgen uit het niets bij mij mogen wonen.

Ik ben blij met Die Wendung, hoor. Het is eng, ik ben bang, ik ben onzeker, ik ben gestressd. Maar waarschijnlijk gaat het over, waarschijnlijk is over een halfjaar alles goed en veilig en gelukkig. Ik weet niet wat er met me gaat gebeuren als het niet zo is...

Blueberry Nights

Dit stuk is voor mijn latere zelf, voor de jonge maar volwassen vrouw die weet wat ze wil in haar leven. Niet twijfelt over liefde, geen films meer kijkt om even te ontsnappen aan een wereld met mondelingen die haar angst aanjagen.

Voor zij die niet meer hoeft te vluchten, omdat haar wereld de wereld is die ze zelf bij elkaar heeft gedroomd.

And that it would be like that

Als ik stukken dagboek van vroeger lees... Al die ellende lijkt gewoon niets vergeleken bij nu. Ik kan altijd alleen maar denken 'maar je wist tenminste nog zeker dat het goed zou gaan met jou en Joran'. Als dat wegvalt is alles zoek...
Het is net zoiets als pas zodra je hoort dat je nog maar een paar dagen te leven hebt, beseffen dat je heel gelukkig en tevreden bent met dat leven. Dan pas dringt het tot je door, als het al te laat is.

Echt, alles lijkt stuk. Ik snap niet wat ik nog doe hier in dit leven, in deze wereld, zonder Joran. En natuurlijk is hij nog niet weg, misschien komt het allemaal nog wel goed. Maar het voelt zo vaak alsof het allemaal al verloren is. Ik wil weer kunnen hopen, en that you'd tell me everything is going to be alright, and that it would be like that

Broken pieces

Ik hoorde de sirene van een ambulance en ik dacht echt even 'Misschien komt hij mij wel halen, omdat ik zo kapot ben.'

Perfect

Het was half twaalf en ik had bedacht dat ik dan mocht slapen. 'Maar ik wil nog niet slapen, ik wil gewoon wakker blijven, hier zitten, en genieten van dat ik gelukkig ben.' De zorgen komen later, voor nu is er alleen een oneindig lang heden en ik hou van dit leven. Van dagboek schrijven in de bus naar Londen, van liedjes zoals Perfect, van mooi uitspraken en gedichten, van het lief hebben en van mezelf. Heel, heel even alles perfect. En dromen die werkelijkheid worden.

Ik voel me alsof ik nog even rustig op het water dobber, meedrijf met de stroming waar ik eindelijk niet meer tegenin probeer te zwemmen om weer bij Rohan te kunnen zijn. Maar ik weet dat morgen, als ik weer naar school ga, ik in een stroomversnelling terecht kom, die me zo hard meesleurt dat het gaat lijken alsof ik nooit bij Rohan ben geweest. Een weekje maar? Hier gaan we zo snel dat je dat niet eens op zou merken, zoals het knipperen van je ogen.

Ik vraag het me toch wel af, wat er met de wereld zou gebeuren als ik nu uit het raam zou springen om mezelf de dood in te vliegen. Of misschien nog meer als ik ook echt weg zou vliegen. Als ik mijn dromen waar zou maken. De boeken zou schrijven die ik schrijven wil, al die projecten die ik koester maar uitstel eens zou volbrengen. Als ik alles wat ik nu in mijn leven wil bereiken, plotseling al bereikt is. Zou de wereld mooier zijn? Zou ik een verschil kunnen maken dat meer is dan de personen die me liefhebben, dat langer is dan de lengte van hun levens?

No tommorrow is here today
And yesterdays todays just fade away
Tell me why
All the words will never come out right


Ik voel me gevangen in deze kleine, gezellig kamer, in dit even dromerige heden. En ik voel me compleet gelukkig, gelukkig dat ik niet de kou en donkerte in kan vluchten, dat mijn bed zeven stappen te ver is. Dat ik hier mag wachten tot het 1 uur is en al die tijd gelukkig mag zijn. Gewoon om mijn leven, en om alle lieve personen met wie ik het deel.

Ik wist dat dromen sterk zijn, maar sinds die droom van Groningen weet ik dat ik ze altijd onderschat heb. Lieve, lieve, dromen die je door laten gaan als je eigenlijk niet meer kunt. Die je hart laten kloppen als het van plan was stil te blijven staan.
Ik zou ze meer eer aan moeten doen dan ik nu doe. Ben ik nu dat meisje dat op wc's woorden schrijft in de hoop dat mensen zich hun dromen weer herinneren, en ze waar maken? Je zou denken dat dat soort zinnen geschreven worden door iemand die haar dromen veel meer recht aan doet. Niet alleen elke dag even aan ze denkt, maar ook echt wat met ze doet.
Als Groningen waarheid wordt, dan ga ik voor ze. Dat beloof ik. Hier en nu, in mijn perfecte avondland. Als ik volgend jaar met Joran in een huisje in Groningen woon en daar naar de kunstacademie ga en gelukkig ben, dan doe ik elke dag iets dat met het waarmaken van mijn dromen te maken heeft, hoe groot of betekenisloos dan ook. Elke, elke dag, zonder uitzondering, minstens tot ik afgestudeerd ben.

Wat zijn mijn dromen? Ik ga geen lijstjes maken want die zijn te rationeel voor dit soort fantasieën. Mijn droom is met Joran gelukkig zijn, voor de rest van mijn leven en daarna. Een schrijfster en kunstenares zijn die iets betekent, die gelezen en gezien wordt en de wereld een stukje mooier maakt. Een creatieveling zijn, iedere dag, iemand met altijd nieuwe ideeën die niet meer zo worden verwaarloosd als nu. In een mooi huis wonen, samen met Joran, waar de zon altijd schijnt en onze persoonlijkheden altijd te zien zijn. Met ondergeplakte wc's, een schrijfkamer, kussenhoekjes, een atelier met ondergeschilderde muren, een slaapkamer met vlinders en kussens en rode muren. En een mooi bos, niet meer dan vijf minuten lopen weg. Ik droom van angstloos en zorgeloos zijn, van vriendschappen hebben die echt wat betekenen. Dromen van een engel zijn en anderen helpen gelukkig te zijn. Van een verschil maken dat groter en langer is dan mijn leven, en langer dan de levens van iedereen die ik heb gekend. Ik droom van aan mijn eigen kerkhof staan, tevreden kunnen knikken en denken; het is goed zo.

Ik zou willen dat iemand me kon vertellen waarom ik me nu dan nog zorgen maak over school, zodat ik het kon stoppen. Het is betekenisloos, loos, loos. Let's call her Looz. Wanneer was ze ook weer gestorven? Wie was ze eigenlijk? Misschien wel iemand die ik nooit geweest ben. Een hoop, een nooit uitgekomen droom. Maar het was ook niet een droom voor mijn leven, het was de droom van een lief, onzeker meisje dat haar weg in het leven probeerde te vinden. Heb ik dat nu gedaan?

Ik zou willen dat ik alles kon knuffelen, alles en iedereen die ik lief heb. Mezelf, Rohan, Esther, Els, pap en mam, Bas. Hen die ik niet zomaar op internet zou laten dwalen. Ja, hun nog het meest van iedereen. Maar het liefst toch gewoon iedereen. Iedereen die ooit iets liefs voor me heeft gedaan, hoe klein dan ook. Een klavertje drie toen ik nog van de blauwe dolfijn droomde. Zoiets zou genoeg geweest zijn. Minder ook.
Lief is zo inspirerend.

Maar ik weet ook wel dat mijn dankbaarheid deze vreemde gevangenis niet gaat verlaten. Nu zou ik ze knuffelen als ik kon, een kaartje geven met dankjewel, zeggen dat ik van ze hou. Maar morgen is alles weer normaal en vertellen ze me dat ik raar ben, dat je niet zomaar mensen bedanken kunt. Dan gaan ze denken dat je klef bent, of dat je iets van ze wilt, of dat je gewoon te anders bent. Terwijl je eigenlijk ook wel weet dat ze dat niet denken. En als ze het wel doen, geeft dat dan echt iets? Het is hun leven dat er minder mooi op wordt.
Maar ik weet te veel, ik weet dat ik het niet ga doen. Sorry.

Het lijkt me vervelend om in een stad te wonen waar het 's nachts niet zo stil is dat je over lege straten kunt lopen, verlicht door vale straatlantaarns die er eigenlijk alleen staan omdat iemand zonder reden vond dat het moest. Weten dat de wereld slaapt is een wonder. Het is veilig, het is rustig. Niemand om je kwaad te doen, niemand om hen kwaad te doen. Vrede overal, voor even.
En natuurlijk is de nacht niet zo zorgzaam, maar we zouden er toch van kunnen dromen, terwijl we midden in de nacht de zonsopgang tegemoet wandelen?


Watch the morning chase the night
Rolling home, it's getting light
Feeling sleepy, full of wine
Fall in bed, just in time



7-2-10

1. Alles in Drievoud
2. Erop vertrouwen dat Rawforce, ondanks alles, van me houdt. Dat hij gewoon net als ik imperfect is, en dat dat is waarom hij zich soms zo onlogisch gedraagt. Mezelf eraan herinneren dat hij echt niet gelogen kon hebben toen hij tegen me zei dat hij voor altijd van me zou blijven houden.
3. Hoe wil ik mezelf herinneren?

Claire en Paul

Het zit alweer flut tussen Rawforce en mij, en ik snap niet eens goed waarom. Misschien kwam het ook wel doordat zoiets als het bezig-zijn-met-wakker-worden me, zonder dat ik het door had, chagrijnig had gemaakt. Maar ik irriteerde me zo aan hem. Dat je denkt, jezus, één jaar en ik irriteer me nu al mateloos aan je - dit kan toch niet de bedoeling zijn?
Alleen kun je dat tegen hem natuurlijk niet zeggen. Maar ook niet dat je zo doet omdat je, los van het chagrijnig zijn, het vervelend vind dat hij zo door blijft zeuren over Katinka, terwijl er over Hazel verder geen woord meer gesproken werd en ik tenminste nog met varianten aan kom zetten die dan wél zouden mogen. Om iets wat fcking niet bestaat en ook nooit gaat bestaan. En Katinka wordt het dus echt nooit.

Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik, nadat ik dit soort dingen opgeschreven heb, ze meteen moet deleten of verbranden of doorkrassen. Want het zijn altijd dingen die ik dan niet aan Rawforce vertel, en dus niet echt opgelost zijn. En de tijd is nog lang niet zo ver dat ze alle wonden geheeld heeft. Teruglezen in mijn dagboek kan me soms zo pist op Rawforce maken...

Ik zou willen dat er iemand was die me kon vertellen wat er mis is tussen ons twee.
Ja echt, ik blijf erbij dat dit helemaal verkeerd zit voor zo'n korte relatie. Ik begin al bijna om een relatietherapeut te vragen.
Maar goed, eigenlijk doelde ik gewoon meer op zoiets als een goddelijk wezen. Het zou alles zoveel eenvoudiger maken als we tenminste wisten wat het probleem is. Laat ik het eens proberen:

x Dat ik Rawforce de laatste tijd (of weet ik veel sinds wanneer) niet echt zo romantisch meer vind. (Zou het helpen om te doen alsof hun uit Het Diner zijn, en gewoon te besluiten dat ik het belangrijkste voor hem ben, ook al gedraagt hij zich daar niet altijd naar? Gewoon hem vertrouwen dat hij wel een reden heeft. Gewoon wat vergevingsgezinder zijn. Het hoeft natuurlijk niet met alles, zeker niet meteen, maar ik zou het moeten proberen. En als ik commentaar lever, kan het dan misschien ook een stuk minder beschuldigend?)
x Dat ik zoveel commentaar lever. Ook omdat ik van kleine dingen zo'n groot probleem maak. Ik zou kunnen proberen wat hierboven staat, en anders in ieder geval ook vaker heel specifiek zeggen wat ik wel leuk aan hem vind. Hem van het idee afhelpen dat het niet zou helpen als hij iets probeert te verbeteren.
x Dat we te veel langs elkaar heen leven? Ik vind van wel in ieder geval. Praten. Praten Praten. Ik wil hem sowieso meer leren kennen, zijn karakter is nog veel meer dan dit. En misschien dat ik hem dan ook beter zou begrijpen.

Fin

It was V who took the emptyness away. And for the first time, he was aware of it.

It could have been worse

Ik schrijf ook alleen maar omdat ik niet weet wat ik anders moet. Het is leeg hier, leeg leeg leeg. Het plafond is wit, de vogel baluw in een gele lucht en Clean again is het enige dat de illusie oproept dat deze ruimte niet alleen met lucht gevuld is. Of lege gevoelens.

Ik wil dat Rohan op msn is. It would take away everything.

Vandaag was vreemd. Dit weekend is vreemd. Vanaf vrijdagavond tot...vannacht? Als ik morgenochtend wakker wordt moet het wel weer normaal zijn. Dan ga ik aan mijn pws werken en is het alsof dit niet bestond. Maar toch hou ik meer van dit.

Met V naar Delft. Als de trein geen vertraging had gehad, was ik alleen gegaan. Geesh. Ik zou het echt geflikt hebben. Maar goed, wat V betreft. Vandaag was maar het resultaat van gisternacht. 'Ik vind je leuk.' Hij zei het zelfs hardop, tijdens een magische fietstocht in de nacht, door de natte sneeuw die op ons neerdwarelde.

Kom alsjeblieft. Alsjeblieft nu, elke minuut is weer één te laat.

Als ik me aan je over zou willen geven... Zoals ik me toen voelde, toen hij dat stuurde. Het was zo sterk en zoveel. En dat voor iets wat niet waar is. Voor een mogelijkheid die nooit waarheid zal worden. En dat is mijn schuld.
Maar zal hij het ooit zeggen? Of ik?

Het is zo vaak zo leeg, te. Leegte.
Ben ik mijn kracht verloren, of zijn de gebeurtenissen gewoon harder? Ik weet eigenlijk ook wel dat het het eerste is. Ja, shit. Want wat doe je dan? Ik weet niet eens hoe het me vorige keer gelukt is. Maar ik wil niet weer zoals die dag met de snoepjes met de pleisters met de hoestabletten en asperintjes. Ik wil ik. En hem. En eeuwige, volmaakte liefde.

Schrijven is misschien ook wel een manier. Al is het maar een verdoving, dan nog altijd een verdoving die minder side effects heeft dan msn. Want dat blijft altijd leeg, en achteraf is er een kater. Die klap in je gezicht, dat besef dat er helemaal niets veranderd is en jij nog steeds leeg bent vanbinnen. Bij schrijven is dat niet zo, schrijven verandert dingen.

En toch zou ik willen dat je kwam.

Stik toch

Right now... I'm just really pist at everyone.
Oké, niet op mam die me lief helpt bij die luizen, niet op Esther die een paar stukjes van mijn ellende deelt. Maar wel op Rawforce voor wie ik afgelopen zaterdag de hele nacht opgebleven ben omdat hij zich zo rot voelde, terwijl hij mij ook zo vaak heeft laten zitten, en die een halfuur geleden via msn dit berichtje naar me stuurde:
"Hey lieverd. Ik kom denk ik niet online vanavond. Ik ben heel moe en brak, want ik kon vannacht heel slecht slapen. Dus wil ik graag vroeg slapen. Sorry Len. :/. Ik hou wel van je hoor, je bent heel lief. a1. Kusje."
Alsof ik niet brak en moe was die nacht. En natuurlijk voel ik me niet zo rot als hij toen (hoewel het ondertussen flink in de buurt begint te komen), maar het idee is gewoon zo lullig. Ik bedoel, hij weet dat ik zelf heel erg twijfelde of ik wel voor hem op wilde blijven, omdat ik niet het gevoel had dat hij dat voor mij zou doen. Wat niet zo'n vreemd gevoel is want hij heeft het ook echt niet gedaan.
En vervolgens flikt hij dit. Het vervelendste is nog dat het niet erg genoeg is om boos op hem voor te kunnen worden (hoewel je dat wel bent), maar dat het je wel verdrietig maakt. Wat hij nooit gaat weten, zoals altijd.

En ik ben ook pist op al die stomme mensen van het jaarboek. Als ik een layout maak en je besluit buiten mij om om gewoon zonder te zeggen wat er mis was met mijn layout, een door die uitgeverij gemaakte layout besluit te nemen, flikker dan toch lekker op. Kut jaarboek.

Ik wil bij Rohan zijn, maar bij een lieve Rohan die niet om de zoveel tijd brak is zodat ik weer alleen zit. En ik wil huilen omdat die niet bestaat maar het kan niet omdat mam me straks roept voor die luizenshampoo, en ik wil huilen om het niet kunnen huilen.

Maar vandaag zou het beter gaan, had ik besloten. Omdat ik gewoon genoeg heb van hoe ellendig dit weekend was.

Misschien moet ik ook maar gewoon even vertellen over dit weekend, het moet er ergens even uit.
Het begon met vrijdagavond, denk ik. Mijn herinneringen zijn alweer half vervaagd, ik weet niet meer of Joran en ik ruzie hadden of niet. Maar in ieder geval was ik heel moe en ik denk semi-pist, terwijl Joran zich rot voelde en mij miste, en wilde dat ik bleef. Ik denk om het goed te maken, en hij had gehoopt dat we daarna nog gezellig zouden blijven praten.
Om half drie ben ik gaan slapen, wat ik nooit gedaan zou hebben als ik het gevoel gehad had dat Joran, in de omgekeerde situatie, ook voor mij wakker zou zijn gebleven.

Terwijl ik lig te slapen, kunnen we het even over nu hebben. Ik word gek van al die zorgen, van de luizen waarvan je nooit zeker durft te zijn dat ze weg zijn, van de jeuk waarvan je nooit zeker weet of die nou echt weg is, van de pil waarvan je nooit zeker weet of je nu eigenlijk wel of geen bijwerkingen hebt. En daarom dringt zich ook dat jaarboek zo op, en waar ik me verder nog druk om zou kunnen maken weet ik niet, maar ik heb het gevoel dat er nog veel meer is dan dit. Of dit lijkt groter dan het is.
En ik baal ervan dat Rawforce er niet is om me te steunen.

Om drie uur smste hij me wakker. Hij vroeg of ik op msn wilde komen en zei sorry voor het wakker maken en begreep het als ik niet zou komen, maar zonder dat ik uberhaupt bij nadacht startte ik de laptop al op, slaapdronken denk ik. Maar nog voordat msn opgestart was had ik er alweer spijt van, waarom heb ik al zoveel keren verteld. Toch voelde het toen alsof er geen weg terug meer was, dus bleef ik maar. Alles begon me steeds meer te irriteren en ik gedraagde me alleen maar chagrijnig tegenover Rawforce, toch hebben we het op de een of andere manier weer goedgemaakt, soort van. Ik geloof dat het kwam doordat hij toch op een gegeven moment zei dat ik mocht gaan (daarvoor zei hij alleen dingen als 'ik kan je moeilijk tegenhouden'), en hij wegdraaide op zo'n manier waarop je kon zien dat hij wist dat hem nu een verschrikkelijke tijd te wachten zou zijn, dat hij het haatte dat dit gebeurde. Zo'n moment dat te herkenbaar voor me was. Ik vond het te zielig voor hem. Ik was doodmoe en chagrijnig en boos op hem, maar ik bleef. Ik kon het gewoon niet, het ging gewoon niet.
Dat heeft er volgens mij wel snel voor gezorgd dat het weer goed ging. Ik deed mijn webcam weer aan (waarom had ik die uitgezet? wilde ik huilen?) en gaf er voor een van de eerste keren niet om of ik lelijk was of niet. En niet veel later begon Rawforce met z'n shirt uittrekken (oja, daar was ik pist over die avond, dat ik weer stompzinnig was gaan hopen, dat hij weer hetzelfde fout had gedaan) en omdat ik geen bh aan had heb ik m'n topje aangehouden, maar het werd wel vreemd gedoe. Ja, best wel. En tot half 8 's ochtends, zodat ik nog anderhalf uur kon slapen voor ik naar badminton moest. Ik ben nu moeier dan toen.

De rest van de dag was een saaie, druilerige mislukken. Alleen die ene tekening met de stempels, die ging wel. De rest was een uitstel van alles wat ik had willen doen, en die zorgen over de jeuk.

Zondag dat familiefeest, waarover ik niet zou weten wat ik zou moeten zeggen. Het was wat onwennig, zoals altijd. En vreemd om opa opeens als een hulpeloos mannetje te zien, vreemd om oma te horen zeggen dat ze soms vond dat we beter eerder dood konden gaan, als  we toch vergeetachtig worden. En die twee nieuwe mensen waren ook raar, vooral het meisje. Zo dellerige en toch ook weer niet. Ik haat familiefeesten, en ik wil nooit, nooit dat Rawforce naar een hoeft. Dat zou een ramp zijn.

Niet dat het uiteindelijk qua gesprek veel toegedaan had of Rawforce er vanavond was geweest. Maar het had gescheeld, gewoon nu het gevoel te hebben dat er iemand altijd voor me is.
Maar die persoon bestaat niet, of niet zo helder als de levende mensen in deze wereld zijn.